Tarih  : 23 Aralık 2001

Saat  : 22:30

Yer    : Antalya - Merkez Shell - Varan Tesisleri

  İzmir' e hareket edecek olan otobüsümün kalkışını bekliyorum.Üç gündür buradayım; karışık, hüzünlü ve bir o kadar da keyifli geçen üç koca gün...

   Cuma sabahı doğan güneşle birlikte vardım Antalya' ya.Valizimi odaya yerleştirdikten sonra kendimi hiç bilmediğim sokaklarına attım bu güzel şehrin.Işıklar Caddesi'nde bir gezinti, ara sokakların teftişi derken öğleni buldum.Cadde üzerinde tesadüfen Stella' s Bistro diye bir yer keşfettim; ahşap, kilim ve sıcaklıkla döşenmiş bu yerde Noel ağacının hemen dibinde, tadı damağımda kalan ev şarabını yudumlayıp yemek yedim.

Buraya geldiğimde çoktandır beni yoran bir sorunumu halletmenin hafifliği ve bir o kadar da iç acısını beraberimde taşımıştım.Bir yandan ortamın ve anın keyfini çıkarmaya çalışırken bir yandan da geçmişin iç hesaplaşmasını sürdürüyordum.Derken o güleç yüzüyle bana bakan bayan garsonu farkettim;dost canlısı,sevecen ama yalnızlığı gözlerinden okunan.Sohbete başladık,Manisalıymış ama akrabalarının büyük çoğunluğu uzun yıllardır İzmir'de ikamet etmekteymiş.İzmirli olduğumu duyunca daha bir sokuldu sohbetime.25 yaşında gencecik,pırıl pırıl bir kadın,bir anne.Evliliğini sonlandırmak üzere olan bu can, 2 yaşındaki oğluyla beraber yeni bir hayata merhaba demenin heyecanını ve kaygısını taşıyordu minicik ellerinde.Onu dinledim, konuştum, önünde uzanan yolun zorluklarıyla birlikte getireceği güzelliklerinden bahsettim.Hayatın engebeli ancak muhteşem yolculuğundan bahisle geçen koyu sohbetin ardından, ikimizde birbirimizin yalnızlığını paylaşmış olmanın tebessümünü oturtmuştuk yüzlerimize.Kendimize iyi bakacağımıza dair verdiğimiz karşılıklı taahhütten sonra oradan ayrıldım.

İstikamet Kaleiçi; dar, labirenti andıran sokakları, kafanızı kaldırdığınızda cumbaların arasından görünen mavi gökyüzü, restore edilen her evin tekrardan yaşam bulmasıyla soluklanan sokakları...Sonra limana, mavi yeşil denizine kaydım usulca; sandallar, balıkçı tekneleri, ağlarını bir kez, bir kez daha ören balıkçılar, sahibinin yolunu gözleyen köpek ve günlük istihkaklarını bekleyen kediler.Muhteşem bir atmosfer, önce tepelerden denize sonra denizden tekrar gökyüzüne uzanan gezintime bu sefer de Hisar Cafe'de ara verdim.Limanın, uçsuz bucaksız maviliğin kuşbakışı seyrine acı kahvem ve sigaramın dumanı eşlik etti.İçimdeki coşkuyla kahve falıma baktım, umutlu yarınlar arayışıyla...Gezintime kaldığım yerden devam etmeye başladığımda hava kararmış, yağmur çiselemeye başlamıştı.

Otele vardığımda İstanbul ve Ankara' dan gelen grupla buluşup, yeni insanlar tanımanın heyecanıyla geceyi sonlandırdım.

Daha sonraki iki gün Sevgili Prof. Dr.Üstün Dökmen' in "Empatik İletişim, Varolma Sanatı Ve Uzlaşma" semineri ile geçti.

- Geçmişe esef etmeyin, geleceği tesis edin.

- "Yarın ne olacak???" larla yaşamı ıska geçiyoruz.

- Anın keyfini çıkarmak,sorumluluğun bilincinde olmak,kendini geliştirmek.

- Kaygılar yaşamdan çalar.

- Uzlaşmak, gelişmek, varolmak.

- Ve Vangelis'in müziği eşliğinde Değerli Hocamızın tok sesinden, Simyacı' dan bir alıntı ile yapılan BİTİŞ

   " Ve KRAL genç adama dedi ki; hayatın anlamı, kaşıktaki zeytinyağını dökmeden dünyayı görebilmektir."

Şimdilik sadece ana başlıklarla özetlediğim bu iki günün ayrıntısına haftaya gireceğim.Sizlerle paylaşabileceğim tek bir şey var şu anda; bu koca evrende ben de varım ve iyi ki varım...

Antalya' dan, Falez'lerden kocaman bir selamla birlikte hepiniz sevgiyle ve sağlıcakla kalın dostlarım.

G.Neşe Alphan