Her cenaze töreninde kendi acılarını hatırlayıp,kendi payına ağlayanlar gibiyiz...

Dünyanın neresinde olursa olsun,her terör-kan-ölüm haberi aldığımızda,

kendi kırk bin insanımızı hatırlarız,yüreğimizin bir yeri yanar...

Vurulan gökdelenler yerine,vurulan bizim yer delenlerimiz...Yerin altında evler... Dağların yamaçlarında,yarısı toprağa oyulmuş,karanlık,izbe,sessiz

haneler...

Ama içinde çocuklar aynı...

Kadınlar aynı...

Aynı masumluk...

Ve gelen ölüm aynı...

New York'un silueti bozuldu diyorlar...

Ne silueti, bizim köylerimiz tümden yoktu...

Kadınlar, kucaklarında çocukları,günlerce ağlaya ağlaya köylerini aradılar, bulamadılar...Oralar da onların Dünya İş Merkeziydi,gökdelenleri, çarşıları, pazarları, dünyaları...

Bu saldırıda 20 bin ölüden söz ediliyor...

Terör bizi vurduğunda...

40 binimiz ölmüştü...

Uygar dünya, bizim terörümüze aldırmadı...

Tam tersine o teröre destek verip,besledi,onayladı,barındırdı...

Bizler teröre karşı tavır isterken, umursamadılar...

Anlamadılar...

Ve bizim yer delenlerimizden sonra,bir gün geldi terör onların gökdelenlerine yöneldi...

Ama biz tepkiliyiz...

Üzgünüz...

Acı çekenler için,acının topluca çekilmesi ya da tek tek olması fark etmez...

Yuvası yıkılanlar için,yuvanın gökdelende ya da yerin altında olması da fark etmez...

Çocukların topluca ya da tek tek ağlaması da...

Umarız uygar dünya uyanır...

Silah sanayileri,bitmeyen hırsları,doymayan gözleri,yeryüzünün heryerine uzanan parmakları ve duyarsız yürekleri ile uyanırlar...

İşte;renk,ırk,milliyet,ülke,bölge,bayrakların rengi ne olursa olsun,insan,kadın, çocuk,ölüm,acı her yerde aynı...

Gözyaşları renksiz...

(yazarı bilinmiyor)