Hasret dolu kocaman bir merhaba,
Hasret diyorum ama sanki gruba son satırımı daha bir saniye önce yazmışım da kaldığım yerden devam ediyor gibiyim. Aslında her anımızın eşzamanlı olarak yaşandığını düşünecek olursak pek de yanlış bir duyumsama olmayacak benimkisi.

   Bu anlık süreçte neler deneyimledik her birimiz , iç yolculuğumuz nasıl geçti/geçiyor  bilmiyorum ama herşeyin bütünün hayrına olması temennisiyle bir arkadaşımın anlattıklarını sizlerle paylaşmak istedim.

  Günlerden bir gün, gecelerden bir gece sıkıntılarının ve hüznünün ortasında kaybolmuşluk duygusuyla boğuşurken , o bir türlü gelmek bilmeyen uykunun derinliğine dalar kadın/insan kardeşimiz. Yağmurun çiseleme yağdığı , dar ara sokaklarda dolaşmakta iken bulur kendini , gözlerini yumar yummaz. Evrenin ona hazırladığı sürprizden habersiz ana caddede yürüyüşünü sürdürdüğü sırada , daha önceden arşınladığına emin olduğu ara sokaklardan hayatındaki insancıklar çıkmaya başlar karşısına. Kimi rahmetli ,kimi küslük ,kimi hala sıcak ,kimi uzak ama hep bir sevgi kıvılcımıyla yaşamına giren insancıkları... Onlarla tekrar karşılaşmaktan mutluluk duyması gerekirken buruklaşır birden. Bir şeyler yanlıştır, onunla konuşmaya çalışırlar , o susar , ellerini uzatırlar , o kaçar... Kalabalığı rağmen içinde gittikçe büyüyen yalnızlık , sevgisizlik , hayal kırıklığı duygularına engel olamaz bir türlü. O konuşmasa da sanki anlar bazıları aklından ve yüreciğinden geçenleri de tek çözüm bir erkek arkadaşmış gibi karşısına sıralayıverirler buldukları tüm adayları. Bu tablo onu daha da derinden sarsar ve anlaşılamamanın ıstırabıyla başlar hıçkırıkları boğazına düğümlenmeye. Koşmaya başlar hızla , yağmur gözyaşlarına karışırken, ardında koca bir yabancı kalabalıkla içindeki fısıltıya engel olamaz : “Hepiniz beni sevdiniz ama hep bir eğeriniz vardı. Eğerleriniz olmadığında yargıladınız ve yalnız bıraktınız. Ne çocukça şımarmama izin verdiniz , ne hoyratça gülmeme , ne salya sümük ağlamama , ne karşınızda dimdik ayakta durmama. Ya da ben sevginizi dilendiğim için hep siz vardınız önce... “

    Sonra içfısıltısı kocaman bir haykırışa döner ve “ Beni yargılamadan , YARADAN’ın koşulsuz sevgisiyle sevecek bir insana ihtiyacım var!...” diye bağırmaya başlar. Hıçkırıklarını artık salmıştır , gözyaşları oluk oluk akar yanaklarından. Herkes şaşkındır , kendisi dahil... Yüzü olmayan bir adam dikelir karşısında ve onun yüzünü avuçlarının içine alarak “ kim seni bu kadar incitti , kim yaraladı ?” diye sorar. Bekler , bekler , bekler... Bizim kadın/insan kardeşimizin dudaklarından tek bir hece dökülür ; BEN!... Birden kalabalık dağılır, adam kenara çekilir ve ona doğru bir grubun geldiğini görür boşluktan. Uzun boylu , beyazlar içerisinde kadın erkek tek vücutmuşcasına bir grup. Ellerini birleştirirler ve oluşan tek güçlü el konar iki göğsün tam ortasına. O anda beyaz parlak bir ışık saçılır ortalığa , bulutlar dağılır , yağmur temiz toprak kokusuna terkeder sahneyi ve grup tek bir ağızdan konuşmaya başlar :  

“ YARADANIN KOŞULSUZ SEVGİSİ SENİN İÇİNDE . YÜCE SEVGİYİ VE MUTLAK GÜCÜ HİSSET. YARGILAYAN DA SENSİN YARGILANAN DA, HAYATINA EĞERLERİ ÇEKEN DE SENSİN , HAYAL KIRIKLIKLARINI YAŞATAN DA. NE ZAMANKİ KENDİ İÇİNE DÖNECEK VE GÜZELLİĞİNİ KEŞFEDECEKSİN , O ZAMAN BEKLEDİĞİN BÜYÜK AŞKI DA BULACAKSIN. ARADIĞIN SENSİN VE YALNIZ DEĞİLSİN. “

   Sonrası bir uyanış , sırılsıklam olmuş yastığından kalkıp aynaya baktığında gülümseyen ve merhaba diyen bir çift gözle karşılaşır kadın/insan kardeşimiz.

  İşte böyle sevgili arkadaşlarım. Bazen bir rüya , bir şarkı sözü , bir film karesi , bazen bir çiçeğin açışı , bir bebeğin ilk nefesi... Ama hep birşeyler vardır bize bizi hatırlatan , koşulsuz sevgiyi hissettiren ve bir kez daha yaşamaya merhaba dedirttiren.

  Hepimizin iç benliğimizle randevusuna biran önce gitmesi ve büyük aşkı bulması dileğiyle...

Hep sevgiyle ve sağlıcakla, 

G.Neşe Ülkü