Kendiniz olabildikten sonra da empatik iletişimi kurmanın ikinci adımı kafamızdaki şablonlara takılıp kalmamaktır.

- Şablon???Doğru kafamın içinde yaşam yürüyüşümde yoldan toparladığım bir dolu şablon var ve ben her anı ve herkesi o şablonlarla değerlen- diriyorum.Doğrular farklı bir kavram, şablon farklı...Ve aralarında çok ince bir çizgi var.Tamam galiba anlıyorum.Düşüncelerimizde farklılıklar olabilir, çünkü onları doğrularımız ve şablonlarımız oluşturuyor.Ama hissettiklerimiz hep aynı.Duygunun lisanı ortak.O halde empatiyi kurmaya çalışırken, hissetmeye çalışacağım, sadece hissetmek.Düşünmek yok.

Şimdi hissettiklerimizde ne kadar biziz ona bakalım.Kapatın gözlerinizi, rahatça oturun, olmak istediğinizi olun ve olduğunuzu iliklerinizde hissetmeye çalışın.

-Güzel, ben yine bir kuşum.Kanatlandım, yer altımda küçüldükçe ben büyüyorum, yükseğe daha yükseğe, tepeleri karlı dağlar, gür ormanlar ve deniz.Özgürüm, kimse beni durduramaz...

Evet arkadaşlar kimler kuş oldu?

- Salonun neredeyse dörtte biri,şaşırdım,nedense uçma isteğinin sadece bana özel olduğunu düşünmüşüm.

Kimler yunus,kimler yılkı atı,kimler ağaç oldu?Peki kuş olanlardan kaçınızı gelip avcı vurdu,kaçınızı bir ormancının baltası devirdi,kaçınız balıkçıların ağlarına takıldı?

- Olamaz böyle bir şey!Çoğumuz...

Harikasınız, size hayal kurma şansını tanıdım ve sizler hayallerinizde bile kaygılarınıza yer verip o iki dakikayı kendinize zehir ettiniz, bravo.İşte arkadaşlar, KAYGILAR YAŞAMDAN ÇALAR VE SİZ İZİN VERMEDİĞİNİZ SÜRECE HİÇBİR ŞEY SİZİ HAYALLERİNİZDEN ALIKOYAMAZ.

Hayalleriniz ve olmak istedikleriniz neden önemli biliyor musunuz?Çünkü siz önemlisiniz.Varoluşunuzun farkına varın.Şimdi tekrardan gözlerinizi kapatın ve gevşeyin, beyninizi tüm kaygılarınızdan arındırın ve sadece hissedin, başlıyorum...

- Derinden sesi geliyor,duyuyorum,ama vücudumu hissetmemeye başla- dım,şu anda boşluktayım,her yer karanlık ve sessiz,evrenin tam ortasın- da,kozmik patlamalar,yüz milyarlarca galaksinin oluşumu,güneşi görüyo- rum,ondan kopan parça,soğuyor,soğudukça üzerinde okyanuslar oluşu- yor,suyun içinde ilk yaşam formu ve onu takip edenler,karaya çıkıp uyum sağlayanlar,erkekler avda,kadınlar sırtlarında bebeleri tohum top- luyor,ateş bulunuşu,ihtiyaçtan yazının ortaya çıkışı,savaşlar,hastalıklar, medeniyetler,çağlar,sesler çoğalıyor,küçüldüğümü hissediyorum,Antalya, otel,seminer salonu,bulunduğum zaman ve ben koltuğumdayım,indim aşağıya,bu sefer kendi içime giriyorum,damarlarım,hızla akan kanım,kalbim hızla çarpıyor, beynim ve beynimde 10^26 adet elektron,yolculuğumun başında yüz milyarlarca galaksiden oluşan koca evrende ben bir toz tanesi bile değilken şimdi beynimin içine tüm evreni alabiliyorum. Aman Allahım!...İçim coşuyor.Bu koca evrende ben de varım ve iyi ki varım derken gözlerimi aralıyorum.İnsanların yüzüne bakıyorum,rahatlama,bitkinlik ve heyecanla karışık bir ifade var yüzlerde...

Evet arkadaşlar varoluşunuzun farkına varın,geçmişe esef etmeyin,gele- ceği tesis edin,kaygılarınızdan uzaklaşın ve yaşadığınız her anın hakkını vererek yaşayın,geriye dönemezsiniz,kaybedilen kaybedilmiş andır, bırakın ve varlığınızın,şu anın keyfini çıkarın,hissettiklerinizden korkmayın,ve onları ifade edin, duygu kabızı olmak yerine yüreğinizin gözüyle bakın dünyaya ve sevin, gerçekten sevin ve sevginizi sunun, uzatın yaşama ve kendinize elinizi.İşte o zaman,asıl o zaman yalnız olmadığınızı hissedecek ve içinizdeki gücün farkına varacaksınız...

Topyekün bir mucize beklemeyin.Değişimi önce kendi içinizde gerçekleş- tirin.Sonra bunu ailenizle paylaşın.Çemberi gittikçe büyütün.Karşılık ala- madığınızda kızmayın.Unutmayın siz izin vermediğiniz sürece kimse sizi kızdıramaz,kimse sizi üzemez.Sürekli kendinizi geliştirin.Geliştikçe bunu eşleriniz ve çocuklarınızla paylaşın.Herkes bir bireydir ve her bireyin bir varoluş amacı vardır bu dünyada.Zaman ve mekan kavramını unutun. Kuantum fiziğine göre bir elektron hem parçacık hem de dalgadır.Kuan- tumda zaman ve mekan yoktur.Dolayısıyla evren bizim algıladığımızdan çok daha farklı biçimde olabilir.O halde sadece hissedin,yaşayın,hissettirin ve yaşatın.

...

- İki gün çabuk geçti, ama muhteşemdi.Şimdi çemberi kapatıyoruz.Daha dün Hocamızın elimize tutuşturduğu oyuncaklarla içimizdeki çocuğu öz- gür bırakmıştık.Nasıl koştum o küçücük topun peşinde,nasıl şen kahkahalar atıp yerlerde yuvarlandım.Bu iki günde fark ettiğim bir şey var, kendimi seviyorum ve doğru yoldayım.İçimdeki çocuk, ben ve hayallerim, kaygılarımdan uzaklaşma çabam,yaşadığım her anı iliklerime kadar hissederek yaşamaya çalışmam ve son dönemlerimdeki keyfim boşuna değilmiş.Farkında olmadan kendimi ve hayatı tekrardan keşfetmeye başlamışım.

Arkadaşlar dün yazdığımız kağıtları şimdi ortaya çıkartalım.Bu iki günün sonunda varmamız gereken noktayı artık hepiniz anlamışsınızdır.Bakalım kaçımız bunun farkındaymışız.Şimdi söyleyin bakalım,hayatta amaçlarınıza ulaşmanızı engelleyen sebeplere kimler kendini yazdı.

- Muhteşem,benim koca beyaz sayfamın ortasında kocaman bir "KENDİM" yazıyor,sınıftan ben dahil dört kişi elini kaldırıyor.Dedim ya doğru yolda- yım.Bu iki günde kendimi bir kez daha teyitlemiş oldum.