
|
|
|
|
Masal
(Neşe Ülkü)
|
Yazarın Diğer Yazıları |
Hepinize
Tekrardan MERHABA,
Seyahatler,
yeni bir yıla girmenin enerjisiyle tespit
edilen
hedeflerle ilgili başlayan yoğun iş temposu derken
kısa bir ara vermek zorunda kaldım,sizlerle
satırlarında
buluştuğum yazılarıma. Özlemişim; klavyede
her harfe dokunduğumda sizlere ulaştığına inandığım
düşünce ve duygularımı,parmaklarımdan akan
enerjiyi,kafamda her birinizin yüzünü tek tek
canlandırışımı
ve bir dosta merhaba demenin sıcaklığını...
Geçen
hafta yaptığım seyahat kısa bir İstanbul
ziyaretiydi.Halledilmesi gereken işlerden sonra
kalktım Rahmetli Halamın evine gittim.Fakir fukaraya dağıtılmış birkaç parça eşyadan sonra
kalanlar arasında ve bozulmamış odasında
onunla buluştum.Kitaplarını, küçük küçük kağıt
parçalarında tuttuğu notlarını ve aile
büyüklerinden eline geçipte itinayla sakladığı
sararmış resimleri elime aldım.Odalara sinmiş
toz kokusuna rağmen hep kullandığı ve asla vazgeçemediği
beyaz sabunu kokladım
her
nefes alışımda.Yeni bir hayata merhaba dediği
penceresinin önünden,yıllarını geçirdiği
mahallesini onun gözleriyle seyrettim bir kez daha. Dokundum, onun da vaktiyle dokunduğunu
bildiğim her yere. Balkonundan beslediği kumrularına
ıslatılmış ekmek bıraktım.Komşuların dediğine göre
uzun bir süre kumruları onu beklemiş, umutlarını
yitirdikleri günden beriyse uğramaz olmuşlar
balkonuna.Evin her tarafına, balkonlara
serpiştirilmiş onun sohbetini ve
elleriyle verdiği suyu özledikleri her
hallerinden belli çiçekleriyle konuştum,kelimelerim ve
gözyaşlarım yetmedi çatlamış topraklarına...İnatla
ayakta kalmaya çalışanları bulduğum boş
kutulara ve torbalara doldurup yanıma aldım.Sevgili
Halam için onların ne kadar değerli olduğunu
biliyordum, o yüzden ondan bir parça olarak alınıp
korunması gerekenler de sevgiyle baktığı çiçekleri
olmalıydı bana göre.
Garip
ama iç huzuru ve tebessümle terk ettim orayı.Hayat
herşeye rağmen devam ediyor.Onun hatırlattıkları
ve öğrettikleri bana hep ışık olmaya devam
edecek.Yolumuzu aydınlatan insanlarımızın olması
gerçek bir mucize.Ben ve yaşdaşlarım masallarla
büyüyen bir kuşağın son şanslı nesliyiz.Şimdiki
çocuklardan daha şanslıydık.Masal kahramanlarımız,
masal aşklarımız vardı.Onlarla kurulan hayallerimiz,
onlarla ayakta kalmayı başaran umutlarımız vardı.Ve
inanıyorum ki şu andaki mücadele gücümüzü de yüreğimizde ve aklımızda yer
etmiş olan bir masal kahramanı vermektedir
bizlere; çocukluğumuzdan miras...Mucizelere hala
inanabiliyorsak,hala hayal kurabiliyorsak, yaşama
dört elle sarılabiliyorsak ve hala her aldığımız
soluğun hakkını verebiliyorsak bunu masallarımıza
borçluyuz; Sevgili Halamın saçlarımı okşarken
anlattığı masallarıma...
Zaman
akıp gidiyor.Durdurmak, geriye sarmak imkansız.O
halde akıp giden zamanı kovalamak yerine zamanın
bize yetişme çabasını izleme keyfini yaşamalıyız.Yaşadığımız
her anın hakkını vererek solumalıyız, her güzelliği
tekrar tekrar keşfederek bakmalı gözlerimiz,
sesimizin nasıl olduğuna aldırmadan okumalıyız
en coşkulu türkülerimizi, en sevdalı sevdaları
yaşamalıyız,yüreğimizin gözünü aklımızın
kulağını hep açık,
en tehlikeli silahtan bile daha öldürücü dilimizi
ise hep kapalı tutmalıyız. Sevginin, annenin ve bir
bebek sesinin kutsallığına inanmalıyız.Kendimize
inanmalıyız.Hırslarımıza kurban etmektense varoluşumuzu, yeşeren umutlar olmalıyız her dem.Yaşanan
her anın, karşımıza çıkan her insanın, hüznün
ve neşenin, bize renk ve canlılık kattığını
bilerek yürümeliyiz yolumuzda.Ellerimiz hep bir
eli kavrayacakmış, yüreğimiz hep sevdalanacakmış,
yüzümüz hep gülecekmiş, omuzumuz hep birkaç
damla gözyaşına yastık olacakmış gibi hazır
beklemeliyiz bu hayatta.Önce kendimize dürüst
olmalıyız, aynadaki aksimizi önce kendimiz beğenmeliyiz,
önce veren biz olmalıyız, önce özür dileyen
de...
Seviyorum;
Sevgili Halamdan bana kalan miras sınırsızca
sevmek ve masallarım oldu.Seviyorum; ağlamayı da,
gülmeyi de.Seviyorum; taşı, toprağı, denizi, gökyüzünü
ve insanı.Seviyorum; hayal kurup yola çıkmayı.Seviyorum;
yaşam adına ne varsa.Pişmanlığa asla yer yok,
durup dövünmek de yok.Mucizeye inanç ve mücadele
azmi ise sonuna kadar...
Masallarımızın
hep canlı kalması dileğiyle, sevgiyle ve sağlıcakla.
|

|
|
|