Merhaba(Neşe Ülkü)

         Yazarın Diğer Yazıları

Tüm Dostlara Merhaba,

   Cuma günü akşamüstü, işyerimde telefonumun diğer ucundan Sn. Dr. Tuncay Filiz ile görüşüp teklifine evet dediğimde ; bu kadar zorlanacağımı düşünmemiştim. Hazırladıkları WEB sayfasında pozitif düşüncelerimi dostlarla paylaşabileceğim bir köşeyi bana ayırmak istediğini söylediğinde çok duygulanmıştım.Hele sayfaya girip gerçekten yalnızlıklarımızı bir nebze olsa paylaşabileceğimizi hissettiğimde çokça da mutlu olmuştum.Gerçi hayranı olduğum sevgili Özdemir Asaf;

Yalnızlık paylaşılmaz

Paylaşılsaydı

Yalnızlık olmazdı...

Neyse bugün Pazar ve saat 22.00...

 Ben hala pozitif ne aktarabilirim diye kara kara düşünüyorum.Çünkü içim acıyor.Yüreğim buruk, ağzımda bir türlü düzeltemediğim kötü bir tad, gözlerimde ise durduramadığım yaşlar var.

 Üzgünüm, ama bu sefer sizlere sadece hüznümü aktarabileceğim...

 Geçtiğimiz Pazartesi günü öğlen saatlerinde telefonum çaldığında hayatıma dair pek çok şeyin yolunda gittiğini düşünür vaziyetteydim.Ahizeyi kulağıma dayadım, İstanbul' dan Yengem "Halan balkondan düşmüş, hangi hastaneye kaldırıldı bilmiyoruz ama yola çıkıyoruz, haberiniz olsun" dedi ağlamaklı bir sesle.Ne olduğunu ne demek istediğini anlamam için geçmesi gereken saniyelerden sonra telefona sarıldım.Oradan birkaç tanıdık vasıtasıyla hangi hastaneye kaldırılmış olabileceğini öğrendikten sonra tüm tedirginliğim ile verilen numaraları aramaya başladım.En son hastane, Numune hastanesi, acil servis beni polis noktasına aktarıyor, kimi oluyorsunuz diyor karşıdaki ses? Söylenecek anlatılacak çok şey var ama kısaca yeğeniyim diye cevaplıyorum adamı.Onun da yanıtı "Başınız Sağ olsun"

BAŞINIZ SAĞ OLSUN...

BAŞINIZ SAĞ OLSUN...

BAŞINIZ SAĞ OLSUN...

İki kelime, her şey bu iki kelimeye sıkıştırılmıştı.

İlk aşkımı, ilk acımı, ilk heyecanlarımı, ilk yasak çiğneyişlerimi paylaştığım tek insan, koca dağılmış aileyi bir arada tutmak için inanılmaz bir enerji sarf eden, cıvıl cıvıl insan, dert ortağım, arkadaşım, sevgili HALAM artık yoktu.

Her darda kaldığımda/kaldığımızda, ya da içime sığmayıp da taşan sevincim/sevincimiz olduğunda sarıldığım/sarıldığımız telefonun diğer ucundan onun o müthiş kahkahalı çınlayan sesini artık duymayacaktım/duymayacaktık...

65 yıllık yaşamına nice mutluluk, nice hüzün, nice yalnızlık, nice güzellik sığdırmış, insan olmanın erdemlerini bize öğretmeye çalışmış bu insan beni/bizleri yapayalnız bırakıp gitmişti, üstelik hepimize yine bir sürpriz yaparak;

... evinin penceresinden, mahallelinin şaşkın bakışları arasında, son bir kez o meşhur kahkahasını attıktan sonra, kendini boşluğa bırakarak...

Ne acıdır ki çok yakın olduğumu düşündüğüm insanıma aslında çok uzakmışım.Onu, kendini boşluğa bırakacak denli, çaresizliğe iten neydi hala daha bilemiyorum.Sorum havada cevapsız geziniyor:

NEDEN?

Neden bencilce hep kendimizi aktardığımız bu insanın, onu boğan yalnızlığını, sıkıntısını bu güne kadar görememiş, hissedememişiz?Neden o bize kol kanat gererken onun da böyle bir kucağa ihtiyacı olabileceğini fark edememişiz?Neden o güçlüdür diye sığındığımız limanında fırtınalara maruz kalıp güçsüzleşebileceğini algılayamamışız?

NEDEN?...

Belki de hep yaptığımız bu; yüreğimizin gözüyle bakmasını bilmiyoruz.Çektiğimiz sıkıntıların, acıların yalnız bize özgü  olabileceği düşüncesiyle hareket edip bir omuza yaslanmak yerine bir omuz da olabileceğimizi görmezden gelip küstahça kendi bencilliğimiz ile bize sunulan hayatı, hayatları harcıyoruz.

Artık farklı bakacağım dünyaya, insana ve insana dair olan her şeye...Başka kayıp istemiyorum.Hayatımı bencilce sadece ben ve benim dertlerim merkezinde yaşamak istemiyorum.Kucağımı açıyorum.Gücüm yettiğince kimin ihtiyacı varsa yanında olmak ve elimi uzatmak istiyorum.

Sevgili Halamla ilgili sorularımın yanıtını aramaya devam edeceğim.Çıktığım bu yeni yolculukta karşılaşacağım her yeni öğretiyi de herkesle paylaşacağım.İnanıyorum ki onun da tek yapmaya çalıştığı, tek istediği buydu...

Birbirimize ihtiyacımız var.Hiç birimiz tek değiliz, hepimiz bir bütünün parçalarıyız ve ancak bir arada olabilirsek anlam kazanacağız.

Haftaya hüzünlü bir başlangıç oldu belki ama yine de hepiniz sevgiyle ve sağlıcakla kalın sevgili dostlarım.

G.Neşe Alphan