Biliyoruz ve ölüyoruz, peki ne bekliyorduk hayattan ve neler aldık? Bu soruyu sorma  cesaretini insan sanırım aslında ölüm karşısında ne kadar aciz olduğunu gördüğü an  sormaya başlıyor. İşte bu nedenledir ki onunla çok yakınlaşan insanların hayata bakış  açıları değişmektedir, hatta kişilikleri. Hayata daha sıkı sarılıp daha az kırıcı, daha çok  paylaşımcı ve daha barışçı olmaktadırlar. Sonu hatırlamak, ölüm anını düşünmek  burada bırakacaklarımızın neler olması gerektiği sorusunun yanıtını bize verecektir. 
Dikkat edilecek olursa neleri bırakacaklarımız dışında birşeyden de bahsedemiyoruz, çünkü götüreceğimiz hiçbir fiziksel madde olmayacaktır. Bırakacağımız eserler maddi  veya manevi uzunca bir süre yaşama şansına sahiptir. Hatta o kadar değerli bir eser  bırakabilirsiniz ki on yıllar değil, bin yıllar boyunca değerini kaybetmeden kalabilir. 
Bunun yanında duyacağınız manevi tatmin ve alınan derslerin de ruhsal gelişime katkıda  bulunacağını ve tekrar doğuş yasası uyarınca tekamül yolunda atılan adımlar olduğunu  söyleyebiliriz.
Sevgi yazarı Leo Buscaglia’ nın bir kitabında anlattığı öykü beni çok etkilemişti.  Yazar ders verdiği sınıfa girer ve bir kompozisyon ister öğrencilerinden. Konu ise şudur:  Bir ay ömrünüz kaldığını size söyleseler ne yapardınız? Gelen kompozisyonları sınıfta  okur yazar. Herkesin bu konsantre zaman diliminde kendine göre yapmayı istediği  hayaller vardır, fakat hiçbiri gerçekleşmeyecek türden değildir. Bu nedenle yazarımız  sınıfa dönerek "Bunları yapmak için size birisinin ölüm zamanını mı hatırlatması  gerekiyor, niçin hemen şimdi bu dileklerinizi gerçekleştirmiyorsunuz?" diye sorar.  Çünkü hayatta hiç kimsenin yarına canlı olarak girme garantisi yoktur ve gerçekten  "Ölüm bize şah damarımızdan daha yakındır". O zaman şöyle diyebilir miyiz?  Bir maça çıkıyoruz, sonucu belli, fakat ne zaman biteceği belli değil. Sizce zevkli mi?  Bence evet. Her ne kadar bitiş süresini bilmediğimiz fakat sonucunu bildiğimiz bir maçın  doğrudan içinde yer alsak da kimse bu maçı nasıl oynayacağımızla ve kurallarla ilgilenmiyor. İşte özgür irade burada. Seçimler bize bırakılıyor. Maç kimsenin ilgisini  çekmeyecek kadar tatsız veya tüm dünyanın ilgisini çekebilecek ve hayranlık  uyandırabilecek kadar zevkli olabilir. Seçimlerimiz bu zaman dilimini değerli kılacaktır. Fakat bazıları bu yaklaşım tarzını hatalı yorumlamakta, yaşamın sonuçta bir ölüm  sunduğu, bu nedenle hiçbir beklenti olmaması gerektiğini düşünüp yaşam tarzını buna  göre yönlendirmektedir. Bir şey alamayacağını düşündüğü yaşam için vermek de  gereksizdir bu yaklaşımda. Bazıları ise bunu daha farklı yorumlar, maç süresince fiziksel  dünyanın sunduğu zevklerden maksimum yararlanarak hayatı bir eğlence merkezi  olarak görür. Bu iki yaklaşım ne derece doğrudur ve ne derece tatmin edicidir?  Sizce bedensel istekleri bastırmak veya onları hayatın temel amacı yapmak ne kadar  doğrudur? Yaşamda vermeden almak veya alamayacağını düşünerek vermemek… O zaman şu soruyu soruyoruz, ne için yaşıyoruz?
Bir dostum bana geçenlerde hayat felsefesini güzel bir anektod ile anlattı. "Bana hayatı  hiç ciddiye almıyorsun, sürekli işin eğlenceli yönünü görüyorsun, olaylar üzerine  takılmıyorsun, kendini sıkmıyorsun diyorlar. Beni hayatı ciddiye almamakla suçlayan  bu insanlara ben de ‘Tam tersine ben hayatı sizden daha çok ciddiye alıyor ve  önemsiyorum’ diyorum. Çünkü insanoğlunun ortalama yaşam süresi 70 yıl.  Bu süre dünya tarihiyle karşılaştırıldığında aslında hiçte o kadar uzun bir süre değil.  Bu süre içinde yaptıklarımıza bir bakın. Savaşıyor, kendimizi boş yere üzüyor, kısıtlıyor,  söyleyeceklerimizi söyleyemiyor, hayallerimizi bile gerçekleştiremiyoruz. 
Buna değer mi? Bu kısa ömürde birbirimizi kırmadan, hayatın tadını çıkararak  yaşamak bence hayatı ciddiye almaktır." Bu dostuma katılmamak mümkün değil.  Bizler burada kendi özgür irademizle hareket edebilen varlıklarız. Hayatı güzelleştirmek,  güzel görmek ve insanları kırmadan yaşamak bizim elimizde. Bizler yaşamımızdaki her  anı güzel kılmak için özgür irademizi kullanabilecek varlıklarız. Bunu yapma gücü  elimizdeyse ve hayatımızın bir gün sona ereceğini de biliyorsak yaşamımızı buna  göre düzenleyebiliriz.
Şimdi,ölüm anını düşünün, aklınız size hakikati öğretmemişse, inancınız sizi koruyamaz.
Ölüm anını düşünün, istekleriniz görevlerinizin gereğine uymuyorsa, sizin için ümit kalmaz. Ölüm anını düşünün, geride sizi unutturmayacak bir iyilik bırakmadıysanız, ömrünüz  boşa geçmiş demektir.