Zordur köprüleri yakmak...Sıradan sabahların mahmurluğuna alışmışlar için, bir şafak vakti aniden geçmişinden ve bugününden vazgeçmek ve içinde her nasılsa saklamayı basarmış bir yarın heyecanının kanadına tutunarak havalanmak cesaret ister.Kurulu düzen öylesine rahat,öylesine huzur doludur ki ,ruhuna gömülü çocuğu,yıllarca kınında beklemiş keskin bir kılıç gibi uyandırıp dört nala derlemek,yaman bir karara dönüşür.Zordur insanin onca zaman bunca emekle kurduğu ne varsa hiçe sayıp,mağlup ama mağrur bir komutan edasıyla yeni seferlere niyetlenmesi...Bugüne yenik düşenler,yarını sadece hoş bir hayal olarak düşleyip ,dünde yasarlar.Bedel ödemeyi göze alanlar ise, yelkenleri atlastan gemilerle,arkalarında külden köprüler bırakarak meçhul bir istikbale doğru dümen kırarlar....Yıkılan sırat köprüsüdür....
Geçer ve orada kalırsınız: cennetse cennet ,cehennemse cehennem...Dönüsü yoktur.... Lakin zordur köprüleri yakmak....
Meçhul bir gelecek uğruna bugününden vazgeçmek korkutur insanları...Mazinin hatıraları taze,dostluklar sıcak,kurulu düzen güvenlidir.Köprüleri yakmak cesaret ister...Ama siz kararsız dururken köprünün karşısından ışıl ışıl  yeni bir hayat umudu inatla gülümser insana ....Bir elle bugünün  yerleşikliğine tutunurken,oburu ile yarin macerasına uzanmaya çalışır, arada çırpınır durursunuz.Belki orayı bilmemek,bilmekten iyidir.Bilip de gidememek en beteridir çünkü...
                                                            Can Dündar