Herşey bir umutla başladı.Önce gün ışığı sahtekarlığına bürünmüş florasan lamba kamaştırdı gözlerimizi.Bizi sıcak ve güvenli yatağımızdan alıp söktüler. Halbuki sıkı sıkıya tutunduğumuzu ve bu huzuru bir daha hiç kaybetmeyeceğimizi ummuştuk.

 

Bir çift kol alıp bizi bağrına bastığın- da, kulağımızda sesi, burnumuzda kokusu, tenimizde teni,sandık ki;hep 

öyle kalacağız.Sonradan ninni olduğunu öğrendiğimiz nağmelerini,nere- den bilecektik ki;her şarkıda arayacağımızı?...

 

Karnımız acıktığında,canımız acıdığında,her ihtiyaç duyduğumuzda yanı- mızda oldu,olacaktı,olmadı.Gün geldi kendimizi ondan uzakta ve hep bü- yüyen bir kalabalığın tam ortasında bulduk.İsimler takılmıştı her birine, öyle kabul ettik.Öğretiler serildi peşi sıra doğru varsaydık.Bize ne dikte ettirildiyse yaşamımıza indirgedik.Ama hep ilk anın huzur ve güven ara- yışıyla...Sandık ki dünyamıza her girenle çoğalacak,umduk ki her çoğa- lımla büyüyeceğiz.

 

Oysa aradığımız hep aynı huzurdu ama,yakaladığımız hep aynı yalnızlık oldu.Biz büyüdüğümüzü sandıkça,gerçek benimiz hep küçük ve biçare kaldı.Zamanla bu gerçek bizi boğdu,inkar ettik,kendimize yalan dünyalar kurduk, sahte mutluluklarla...

 

Canımızın her yandığında bizi sarıp sarmalayacak kollar olmayınca ya bir suçlu aradık kendimize ve saldırdık,ya da kendimizi suçlayıp kapandık.Ve her defasında kendi yalnızlığımıza biraz daha gömülüp,umutlarımızdan uzaklaştık.

 

Gün geldi sevdalandık,tamam dedik,aradığımız huzur burada.Gün geldi kendimizle barıştık,limanımıza sığındık.Gün geldi her şeyi biliyor olmanın kandırmacasında hoyratça tükettik benliğimizi.

 

Güldük,ağladık,koştuk,durduk,uyuduk,uyandık,konuştuk,sustuk...Kah zaman kovaladı bizi, kah biz zamanı...Bir oyuna dönüştürdük yaşamı, çocukluğumuzdan yarım kalan...

 

Ellerimizi kavrayacak bir el aradığımızda,yanlış elleri tuttuk.Bize uzanan doğru elleri ise ya görmedik ya da gördüğümüzde geç kaldık.Uzatmamız gereken elimizi ise çoklukla sakındık,korktuk.

 

Bize korkuyu öğreten,onunla nasıl başa çıkacağımızı öğretmeyi atladı. Veya biz öğrenmeyi reddettik ve eksik kaldı eğitimimiz.

 

Doğruyla yanlış birbirine girdi,karıştı hepten aklımız.Oysa ki tek doğru vardı;kendimiz...Görmedik,göremedik!

 

Yüreğimizle görmek,sevgimizle konuşmak yerine,kör bir çift göze,sağır 

bir çift kulağa sahip olduk zamanla.Susturduk yüreklerimizi ve kaçtık karanlığımıza.

 

Kör dipsiz bir kuyunun bizi alıp götürdüğünü çoğu kez fark edemedik ve öldürdük umutlarımızı,lime lime ettik huzurumuzu.

 

Ulaşmaya çalıştıkça ilk anın huzuruna,uzaklaştık hızlıca.Nereye varmak istediğimizi ama varamayacağımızı da bilmenin sıkıntısı yenik düşürdü hepimizi.

 

Sonra??? Sonrası malum; içsel yalnızlıklarımızla dışsal yalnızlıklarımızın dansının, birer seyircisi olduk...

 

Anacığımın rahmindeki bana,ama sadece bana ait olan huzurumu geri istiyorum.Geri istiyorum çocukluğumun umutlarını,hayallerini.Geri istiyorum sevdalarımı,kahkahamı,gözyaşımı.

 

Hiç olmazsa bu saatten sonra artık kayıplarımızın yasını tutmayı bırakalım ve kazanımlarımızın peşine düşelim.Hiç olmazsa bu saatten sonra doğru yöne bakalım ve yüreğimizle görelim.Hiç olmazsa bu saatten sonra sahte mutluluklar yerine küçük ama gerçek mutlulukları yakalayalım.Çünkü hiçbirimize yarının garantisi verilmiş değil ve hiçbirimizin bize sunulmuş bir hayatı tüketmeye hakkı yok.

 

Sevgi,önce kendimize,başarırsak,sonra başkalarına.Paylaşım,hiç karşılık beklemeden,sadece bir bütün olmanın hakkını vererek.Uzanan bir dost eli,dost olmanın bilinciyle.

 

Son satır; bir elveda değil,sadece kocaman bir MERHABA!...

 

Hepiniz sevgiyle ve sağlıcakla kalınız.

 

G.Neşe Alphan